Dobre bo polskie

Dzisiaj będzie znów o jedzeniu. Parę dni temu minęły równe dwa lata odkąd mieszkam tutaj. Wszyscy się pytają „jak się żyje na Sardynii?”. Na to pytanie odpowiadałam również w którejś notce, ale dzisiaj będzie o jedzeniu! Na Sardynii je się bardzo dobrze. Produkty są zazwyczaj świeże (nawet w supermarketach!) często z lokalnych upraw.  Bogactwo ryb i owoców morza niekiedy może nawet zawstydzić asortyment naszego polskiego makro. Jednak mimo tych wszystkich pyszności, czasem mi brakuje naszych polskich specjałów, przywodzących na myśl rodzinny dom.

Oto lista kilku produktów, których mi brakuje najbardziej, a których zakup na Sardynii jest niemożliwy lub niezwykle trudny/drogi.

1. Twaróg – jestem ogromnym wielbicielem serników, a jak przygotować sernik bez naszego pysznego polskiego twarogu? Co prawda jest ricotta, ale to jednak nie to samo. Jak byłam mała na śniadanie często jadłam kanapki z twarogiem i miodem. Pyszności! A pierogi ruskie? A naleśniki? A makaron z serem? Same potrawy z dzieciństwa i nie tylko, których bez twarogu nie da się przygotować. Po półtora roku mieszkania tutaj odkryłam rosyjski sklep, w którym mają twaróg! Jednak kosztuje całkiem sporo i nie zawsze jest dostępny.

2. Polski Chleb – ten pyszny chlebuś z chrupiącą skórką, ten, który Pani w Piekarni opukuje od dołu, żeby sprawdzić czy jest dobrze wypieczony. Nie jakiś dmuchany, że jak polejesz miodem to miód kapie ci przez kromkę na talerz. Jak byłam mała i jadaliśmy w wakacje śniadania u mojego Dziadka, to zawsze była walka o to kto zje piętkę chleba, czasem jeszcze ciepłego, prosto z piekarni. Piętka chleba z grubą warstwą zimnego masła. Mniam.

3. Kiełbasa – co prawda we Włoszech są kiełbasy, tutejsze salami albo kiełbasy długo dojrzewające nie mają sobie równych. To czego mi brak to nasza polska surowa wędzona, albo choćby śląska pieczona na patyku na ognisku. Włosi mają surowe kiełbasy, jednak ich surowe kiełbasy to tylko mielone mięcho wepchnięte w flak. A kabanoski? Ten niesamowity wynalazek, który możesz zabrać w podróż zamiast batoników. Kiedy mój Chłopak odwiedził mnie w Polsce, był wniebowzięty, bo gdy tylko dopadał go głód szedł do Żabki, które są praktycznie wszędzie, kupował paczkę kabanosów i był szczęśliwy jak dziecko.

4. Jagody i poziomki – w sklepach nie widziane przeze mnie nigdy. O istnieniu poziomek chyba większość Sardyńczyków nawet nie wie. Jagody są znane, aczkolwiek nie można ich za łatwo kupić. Częściej już widać borówki amerykańskie, a nie nasze jagódki, sprzedawane wszędzie w litrowych słoikach. A potem miska jagód z cukrem. Kolejne MNIAM. I jak mam przygotować ciasto z poziomkami? Podobna sytuacja z agrestem i porzeczkami. I co z tego, że są pomarańcze?

5. Ogórki gruntowe – w mojej głowie nawet się pojawiło pytanie czy można zrobić kiszone ogórki z ogórków szklarniowych, ale odradzono mi to. Poza tym kopru do napchania do słoików też tutaj nie znajdziemy. W sklepie rosyjskim sprzedają ogóreczki kiszone, ale super słone i mało przypominające domowe. Tak więc nie ma nawet sensu robić kanapki z pasztetem, bo jak to tak bez ogórka…

Na pewno zapomniałam o wielu rzeczach, których tu nie ma a mamy je w Polsce. Wcześniej mi brakowało chrzanu, ale odkryłam, że w Auchanie sprzedają nasz Polski chrzan MOTYL. Oprócz chrzanu można też kupić tarte buraczki Rolnika oraz bigos Pudliszki. Szkoda, że nie ogóreczki. Czułam też tęsknotę za Żurkiem, lecz i ten problem został rozwiązany paczką z Polski z półrocznym zapasem Żurków w proszku. O słodkościach chyba nie muszę wspominać. Ptasie Mleczko? Galaretki? Prince Polo? Dosyć dosyć, bo z mojej diety nici.

Kochani Rodacy mieszkający poza granicami Polski, a Wam czego brakuje z naszych polskich przysmaków?